Τα νιάτα της Καίτσας στο μνημείο των ηρώων
19 Ιουλ 2007
20 Μαΐ 2007
ΤΟΠΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙΤΣΑΣ
ΙΤΣΙΑ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΑ ΦΟΥΡΝΙΑ
ΚΑΘΌΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΒΑΘΥΡΕΜΑ
ΚΑΘ'ΟΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ
ΚΑΘ'ΟΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΘΕΡΜΑΚΙΑ
ΙΤΣΙΑ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ ΚΑΙΤΣΑ
ΤΑ ΜΥΡΩΔΑΤΑ ΙΤΣΙΑ
ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΟΚΑΪΤΣΑ ΣΤΗ ΜΑΚΡΙΑ ΡΑΧΗ
(Μια συνοπτική ματιά στην ιστορία της ΚΑΪΤΣΑΣ)
_____ . _____
Του κ.Δημ.Γ.Κουτρούμπα
Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από την εγκαινίαση του Ι.Ναού του Αγίου Νικολάου του χωριού μας, από το 1908.
Η χρονολογία αυτή μπορεί να θεωρηθεί και έτος επίσημης μετεγκατάστασης της Καίτσας από το Παλιοχώρι στη Μακριά Ράχη, η οποία μετεγκατάσταση είχε βέβαια αρχίσει κατά το 1898 και συνεχίστηκε μέχρι το 1907 περίπου.
Η ιστορία του χωριού από το 1908 μέχρι τώρα, μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Προχωρώντας όμως αντίστροφα προς το παρελθόν, η ιστορία χάνεται στα άγνωστα βάθη των περασμένων. Πότε και ποιοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν εκεί δίπλα στη Δολοπική πόλη των Αγγειών, που καταστράφηκε το 198 π.χ. από τους Αιτωλούς;
Μέχρι τώρα δεν βρέθηκε καμιά μαρτυρία. Μια πρώτη πληροφορία είναι εκείνη του 1640 στην πρόθεση του Μοναστηριού της Ρεντίνας, όπου αναφέρονται 105 ονόματα των τότε Καϊτσιωτών, που πρόσφεραν στον έρανο για εκείνο το μοναστήρι. Μια δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη του 1659 (4-10 Νοεμβρίου), την οποία αναφέρει ένας περιοδεύοντας Ιεροσολυμίτης Μοναχός, που σώζεται στον Πατριαρχικό Ιεροσολυμιτικό Κώδικα.
Μια προφορική παράδοση, σύμφωνα με τον παλιό δάσκαλό μας Αντώνη Οικονόμου, αναφέρει για ένα χωριό Λάγκα στη θέση «Μπαμπαλή Κιόσκι» βόρεια του Σιδ.Σταθμού, το οποίο κατέστρεψαν οι Τούρκοι με την πρώτη είσοδό τους στη Θεσσαλία (1390 ή 1425). Αργότερα, σπουδαία παρουσία είχε η Καίτσα κατά τον μεγάλο απελευθερωτικό αγώνα του 1821, οπότε οι Καϊτσιώτες συμμετείχαν στην Επανάσταση και οι φάκελλοι οκτώ εξ αυτών σώζονται στα Γεν.Αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με τη Συνθήκη του 1830, που συστήθηκε το πρώτο Ελληνικό Κράτος, δυστυχώς η Καίτσα παρέμεινε κάτω από τον Τουρκικό ζυγό, μέχρι το 1881 που προσαρτήθηκε η Θεσσαλία στην Ελλάδα. Καϊτσιώτες όμως συμμετείχαν και στις απελευθερωτικές προσπάθειες των ετών 1854, 1866-69, 1878. Το 1883 έγιναν οι πρώτες δημοτικές εκλογές στο χωριό, το οποίο υπαγόταν στο Δήμο Ταμασίου.
Δύο Καϊτσιώτες μάλιστα, οι αδελφοί Καπάλα, χρημάτισαν και δήμαρχοι, ένας δε Καπάλας, ιατρός και βουλευτής Καρδίτσας.
Το 1928, που με νόμο αντικαταστάθηκαν ονόματα χωριών, που θεωρούνταν κακόηχα ή μη Ελληνικά, μετονομάσθηκε και η Καίτσα σε Μακρυρράχη, με υπόδειξη του παλιού δασκάλου Γιάννη Οικονόμου.
Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, οι συγχωριανοί μας συμμετείχαν σε όλους τους πολέμους και αρκετοί έπεσαν ηρωικά.
Το χωριό εξελίχθηκε. Έγιναν δρόμοι. Ηλεκτροφωτίστηκε. Έγινε αναδασμός, κτίσθηκαν οι ναοί του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Πολυκάρπου και ανακαινίσθηκαν οι υπόλοιποι. ΄Εγιναν βελτιωτικά έργα. Πολλοί χωριανοί μας διακρίθηκαν ως επιστήμονες, επιχειρηματίες, νοικοκυραίοι, και σε άλλους τομείς.
Εδώ και κάποιες δεκαετίες συστήθηκε και ο Σύλλογος των απανταχού συμπατριωτών μας, χάρη στον οποίο εκδόθηκε η εφημερίδα, καθορίστηκαν οι καλοκαιρινές εορτές στο χωριό, συστήθηκε το «Δραγούνειο βραβείο» για φοιτητές, και ανηγέρθηκε από τον κ. Γιάννη Δραγούνη το ωραίο και εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο με το ωρολόϊ.
Ανακαινίσθηκαν τα λουτρά και επήλθαν πολλές βελτιώσεις χάρις στους φιλότιμους συγχωριανούς μας.
Κατά το διάστημα αυτό όμως παρατηρήθηκαν και μεγάλα λάθη και εγκλήματα εξ αιτίας μικροτήτων και παθών κάποιων άλλων, όπως : 1) Η εξαίρεση των περισσοτέρων Καϊτσιωτών από την απόκτηση κτημάτων στην άλλοτε λίμνη Ξυνιάδας. 2) Η καταστροφή του χωριού και ο θάνατος πολλών, και μάλιστα νέων, εξ αιτίας του εμφυλίου, αριστερών και δεξιών. Αλλιώς θα ήταν το χωριό μας αν δεν υπήρχε ο χαλασμός εκείνος. 3) Η μη διευκόλυνση των Σαρακατσαναίων-βλάχων να παραμείνουν στην Καίτσα μετά το 1950, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ομβριακή.
4) Η εξ αμελείας κλοπή των λειψάνων του Αγ.Πολυκάρπου και των αρχαίων επιτυμβίων στηλών.
Τώρα στις αρχές του 21ου αιώνα, το χωριό μας, καθώς και ο Σύλλογος των απανταχού χωριανών μας, βρίσκονται σε μια κάμψη για ευνόητους λόγους.
Επειδή όμως όλοι οι Καϊτσιώτες αγαπάμε το χωριό μας και με νοσταλγία στρέφομε τον νου μας προς αυτό, ας ξεχάσουμε παράπονα και άλλες διαφορές αναμεταξύ μας και ας κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα για μια Καίτσα ζηλευτή.
==========================
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΟΚΑΪΤΣΑ ΣΤΗ ΜΑΚΡΙΑ ΡΑΧΗ
(Μια συνοπτική ματιά στην ιστορία της ΚΑΪΤΣΑΣ)
_____ . _____
Του κ.Δημ.Γ.Κουτρούμπα
Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από την εγκαινίαση του Ι.Ναού του Αγίου Νικολάου του χωριού μας, από το 1908.
Η χρονολογία αυτή μπορεί να θεωρηθεί και έτος επίσημης μετεγκατάστασης της Καίτσας από το Παλιοχώρι στη Μακριά Ράχη, η οποία μετεγκατάσταση είχε βέβαια αρχίσει κατά το 1898 και συνεχίστηκε μέχρι το 1907 περίπου.
Η ιστορία του χωριού από το 1908 μέχρι τώρα, μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Προχωρώντας όμως αντίστροφα προς το παρελθόν, η ιστορία χάνεται στα άγνωστα βάθη των περασμένων. Πότε και ποιοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν εκεί δίπλα στη Δολοπική πόλη των Αγγειών, που καταστράφηκε το 198 π.χ. από τους Αιτωλούς;
Μέχρι τώρα δεν βρέθηκε καμιά μαρτυρία. Μια πρώτη πληροφορία είναι εκείνη του 1640 στην πρόθεση του Μοναστηριού της Ρεντίνας, όπου αναφέρονται 105 ονόματα των τότε Καϊτσιωτών, που πρόσφεραν στον έρανο για εκείνο το μοναστήρι. Μια δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη του 1659 (4-10 Νοεμβρίου), την οποία αναφέρει ένας περιοδεύοντας Ιεροσολυμίτης Μοναχός, που σώζεται στον Πατριαρχικό Ιεροσολυμιτικό Κώδικα.
Μια προφορική παράδοση, σύμφωνα με τον παλιό δάσκαλό μας Αντώνη Οικονόμου, αναφέρει για ένα χωριό Λάγκα στη θέση «Μπαμπαλή Κιόσκι» βόρεια του Σιδ.Σταθμού, το οποίο κατέστρεψαν οι Τούρκοι με την πρώτη είσοδό τους στη Θεσσαλία (1390 ή 1425). Αργότερα, σπουδαία παρουσία είχε η Καίτσα κατά τον μεγάλο απελευθερωτικό αγώνα του 1821, οπότε οι Καϊτσιώτες συμμετείχαν στην Επανάσταση και οι φάκελλοι οκτώ εξ αυτών σώζονται στα Γεν.Αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με τη Συνθήκη του 1830, που συστήθηκε το πρώτο Ελληνικό Κράτος, δυστυχώς η Καίτσα παρέμεινε κάτω από τον Τουρκικό ζυγό, μέχρι το 1881 που προσαρτήθηκε η Θεσσαλία στην Ελλάδα. Καϊτσιώτες όμως συμμετείχαν και στις απελευθερωτικές προσπάθειες των ετών 1854, 1866-69, 1878. Το 1883 έγιναν οι πρώτες δημοτικές εκλογές στο χωριό, το οποίο υπαγόταν στο Δήμο Ταμασίου.
Δύο Καϊτσιώτες μάλιστα, οι αδελφοί Καπάλα, χρημάτισαν και δήμαρχοι, ένας δε Καπάλας, ιατρός και βουλευτής Καρδίτσας.
Το 1928, που με νόμο αντικαταστάθηκαν ονόματα χωριών, που θεωρούνταν κακόηχα ή μη Ελληνικά, μετονομάσθηκε και η Καίτσα σε Μακρυρράχη, με υπόδειξη του παλιού δασκάλου Γιάννη Οικονόμου.
Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, οι συγχωριανοί μας συμμετείχαν σε όλους τους πολέμους και αρκετοί έπεσαν ηρωικά.
Το χωριό εξελίχθηκε. Έγιναν δρόμοι. Ηλεκτροφωτίστηκε. Έγινε αναδασμός, κτίσθηκαν οι ναοί του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Πολυκάρπου και ανακαινίσθηκαν οι υπόλοιποι. ΄Εγιναν βελτιωτικά έργα. Πολλοί χωριανοί μας διακρίθηκαν ως επιστήμονες, επιχειρηματίες, νοικοκυραίοι, και σε άλλους τομείς.
Εδώ και κάποιες δεκαετίες συστήθηκε και ο Σύλλογος των απανταχού συμπατριωτών μας, χάρη στον οποίο εκδόθηκε η εφημερίδα, καθορίστηκαν οι καλοκαιρινές εορτές στο χωριό, συστήθηκε το «Δραγούνειο βραβείο» για φοιτητές, και ανηγέρθηκε από τον κ. Γιάννη Δραγούνη το ωραίο και εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο με το ωρολόϊ.
Ανακαινίσθηκαν τα λουτρά και επήλθαν πολλές βελτιώσεις χάρις στους φιλότιμους συγχωριανούς μας.
Κατά το διάστημα αυτό όμως παρατηρήθηκαν και μεγάλα λάθη και εγκλήματα εξ αιτίας μικροτήτων και παθών κάποιων άλλων, όπως : 1) Η εξαίρεση των περισσοτέρων Καϊτσιωτών από την απόκτηση κτημάτων στην άλλοτε λίμνη Ξυνιάδας. 2) Η καταστροφή του χωριού και ο θάνατος πολλών, και μάλιστα νέων, εξ αιτίας του εμφυλίου, αριστερών και δεξιών. Αλλιώς θα ήταν το χωριό μας αν δεν υπήρχε ο χαλασμός εκείνος. 3) Η μη διευκόλυνση των Σαρακατσαναίων-βλάχων να παραμείνουν στην Καίτσα μετά το 1950, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ομβριακή.
4) Η εξ αμελείας κλοπή των λειψάνων του Αγ.Πολυκάρπου και των αρχαίων επιτυμβίων στηλών.
Τώρα στις αρχές του 21ου αιώνα, το χωριό μας, καθώς και ο Σύλλογος των απανταχού χωριανών μας, βρίσκονται σε μια κάμψη για ευνόητους λόγους.
Επειδή όμως όλοι οι Καϊτσιώτες αγαπάμε το χωριό μας και με νοσταλγία στρέφομε τον νου μας προς αυτό, ας ξεχάσουμε παράπονα και άλλες διαφορές αναμεταξύ μας και ας κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα για μια Καίτσα ζηλευτή.
==========================
10 Απρ 2007
8 Απρ 2007
ΒΟΣΚΟΣ
O βασιλιάς του βουνού και του λόγγου
O βασιλιάς του βουνού και του λόγγου ο άρχοντας της φύσης. Ζει κοντά στις δροσερές βρυσούλες, αναπνέει τον καθαρό και φρέσκο αέρα, αγναντεύει πέρα το λόγγο ίσα που φτάνει το μάτι .Ξέρει τον τόπο σπιθαμή προς σπιθαμή. Ελεύθερος πέρα για πέρα, άνθρωπος της φύσης εκατό τοις εκατό, ολιγαρκής, ανοιχτόκαρδος , καλοσυνάτος και άμα σε βρει της καρδιάς του σε σταυρώνει για κουβέντα . Ποιος είναι αυτός; Αν δεν καταλάβατε είναι ο Καϊτσιώτης τσοπάνης.
Άνθρωπος ταλαιπωρημένος αλλά αγνός, φιλόξενος και καλοσυνάτος. Σα τον ρωτήσεις αν είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του θα σου απαντήσει με μια αφοπλιστική αφέλεια ότι δεν του λείπεται τίποτα. Ότι μπορεί να ταλαιπωρείται λίγο αλλά έχει τον καθαρό του αέρα ,το φαγάκι του και προπαντός την ησυχία του και την ηρεμία του. Αυτά είναι αρκετά και πολύ σημαντικά. Και είναι η δουλειά γι αυτόν εκτόνωση και χαρά. Και επειδή όλη τη μέρα περπατά δεν ξέρει, ούτε άκουσε ούτε θα μάθει ποτέ, τι είναι χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, πρόβλημα με καρδιά, άγχος. Και είναι το περπάτημα υγεία το λένε και οι γιατροί.
Και μην τολμήσει κανένας ΑθηναιοΚαϊτσιώτης να παραβγεί μαζί του στο περπάτημα. Θα του βγει η γλώσσα γραβάτα (κι ας έχει ο τσοπάνος μας διπλάσια ηλικία από αυτόν).Και μην ρωτήσει ποτέ πόσα πρόβατα ή γίδια έχει , δεν θα πάρει απάντηση ή στην καλύτερη περίπτωση θα πάρει μια ασαφή απάντηση της μορφής «έ, καμία κατοστή » και ας έχει κοντά στα διακόσια.
Ο τσοπάνος ποτέ δεν μετράει τα ζωντανά του. Το έχει σε κακό είναι λέει γρουσουζιά, ξέρει όμως με μια ματιά που θα ρίξει ποιο ή ποια πρόβατα ή γίδια λείπουν από το κοπάδι.
Και αν τον παραινέσεις να πουλήσει τα ζωντανά για να ησυχάσει και να ξεκουραστεί ή θα σε κακίσει για τις κουβέντες που λες ή θα συμφωνήσει μαζί σου, όμως ποτέ δεν θα το κάνει, γιατί σκέφτεται μέσα του ότι αυτός είναι ελεύθερο πουλί και θέλει να γκιζεράει όλη την ημέρα δώθε – κείθε. Να ανεβοκατεβαίνει τις ράχες, να ακούει τον κούκο που προμηνά την άνοιξη και το γλυκόλαλο αηδόνι που το λέει μες τα πυκνά φυλλώματα της ρεματιάς, να πίνει δροσερό νερό απ΄τις πηγές και τις βρύσες , να ξαπλώνει τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια κάτω από τα βαθύσκια πλατάνια της παλιάς βρύσης και του Αη –Γιώργη. Στο πέρασμά του να ανοίγει τα ξωκλήσια και να ανάβει τα καντήλια, να μαζεύει ραδικάκια για την κυρά του ή για να τα πάει πεσκέσι σε κάποιον γείτονα ή φίλο.
Άμα όμως πουλήσει τα ζωντανά θα είναι υποχρεωμένος να κάθεται σπίτι. Αυτή η σκέψη και μόνο τον τρελαίνει. Δεν την μπορεί αυτός τέτοια ζωή φυλακισμένη.
Ο τσοπάνος συμπάσχει και πονά για τα ζωντανά του και πολλές φορές είναι ο ίδιος πρακτικός κτηνίατρος. Και βέβαια έχει σύντροφο πιστό φίλο και βοηθό του στη δουλειά το σκύλο του, τον «μούρκο» ή τον «παρδάλη» .
Κάποτε το δάσος του χωριού μας οι ραχούλες και τα λαγκάδια «έβαζαν» (βούιζαν) από τα κυπροκούδουνα των κοπαδιών. Χιλιάδες τα γιδοπρόβατα, εκατοντάδες τα γελάδια. Κόσμος πολύς, ιδίως την άνοιξη και το Καλοκαίρι ανεβοκατέβαινε στο λόγγο.
Σιγά- σιγά όμως τα κοπάδια λιγόστευαν, οι άνθρωποι εγκατέλειπαν την κτηνοτροφία και έπαιρναν το δρόμο της ξενιτιάς ή ασχολιόντουσαν με τη γεωργία. Γιατί κακά τα ψέματα «βαριά η καλογερική» δεν είναι εύκολο πράγμα η κτηνοτροφία, σε θέλει ολοχρονίς αφοσιωμένο. Τα ζωντανά δεν καταλαβαίνουν Χριστούγεννα , Πάσχα, γιορτές. Έχει και αυτό το επάγγελμα τις δυσκολίες του. Το Χειμώνα γεννάνε τα περισσότερα ζωντανά και πρέπει ο τσοπάνος να είναι εκεί, παρών όλες τις ώρες να βοηθήσει , να ξεγεννήσει και να περιποιηθεί. Ακόμη, με τη βαρυχειμωνιά τα ζωντανά μπορεί να μένουν μεν μέσα στο μαντρί αλλά θέλουν τροφή και νερό. Ας μη μιλήσουμε για το άρμεγμα. Την Άνοιξη και το Καλοκαίρι είναι μεν πιο εύκολα τα πράγματα, αλλά και πάλι δεν λείπουν οι φροντίδες και τα «κεντέρια». Σκληρή η δουλειά και οι απολαβές δυστυχώς μικρές.
Σήμερα στο χωριό μας η κτηνοτροφία όπως και η γεωργία είναι και αυτή σε φθίνουσα πορεία. Γιατί ; Γιατί δεν φρόντισε η κεντρική εξουσία, το Υπουργείο Γεωργίας (ακόμη δεν μπορώ να κατανοήσω τι δουλειά έχει το Υπουργείο Γεωργίας στο Κέντρο της Αθήνας) να δώσει ώθηση και μέλλον στην ντόπια κτηνοτροφία, γιατί οι τιμές (κρέατος και γάλακτος) είναι εξευτελιστικές, γιατί γίνονται μαζικές εισαγωγές ξένου κρέατος.(βλέπε τρελές αγελάδες και τρελές προβατίνες). Πολλά τα γιατί.
Λίγοι πλέον ασχολούνται με την κτηνοτροφία και οι περισσότεροι έχουν ηλικία πάνω από 60 χρονών
Σ’ αυτούς λοιπόν τους λίγους αλλά εκλεκτούς ανώνυμους θεματοφύλακες, φρουρούς και προστάτες της Καϊτσιώτικης υπαίθρου αφιερώνω αυτό το κείμενο. Αυτούς που ακόμα επιμένουν να φυλάνε Θερμοπύλες, που αντιστέκονται στις προκλήσεις των καιρών.
Υ.Γ. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε και κάτι άλλο. Την διατήρηση της γνήσιας γεύσης του τυριού, πρόβειου ή γίδινου, του «βραστόγαλου» και του πασχαλινού οβελία.
2-4-2007
Δ.Γ.Μπουλούζος
O βασιλιάς του βουνού και του λόγγου ο άρχοντας της φύσης. Ζει κοντά στις δροσερές βρυσούλες, αναπνέει τον καθαρό και φρέσκο αέρα, αγναντεύει πέρα το λόγγο ίσα που φτάνει το μάτι .Ξέρει τον τόπο σπιθαμή προς σπιθαμή. Ελεύθερος πέρα για πέρα, άνθρωπος της φύσης εκατό τοις εκατό, ολιγαρκής, ανοιχτόκαρδος , καλοσυνάτος και άμα σε βρει της καρδιάς του σε σταυρώνει για κουβέντα . Ποιος είναι αυτός; Αν δεν καταλάβατε είναι ο Καϊτσιώτης τσοπάνης.
Άνθρωπος ταλαιπωρημένος αλλά αγνός, φιλόξενος και καλοσυνάτος. Σα τον ρωτήσεις αν είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του θα σου απαντήσει με μια αφοπλιστική αφέλεια ότι δεν του λείπεται τίποτα. Ότι μπορεί να ταλαιπωρείται λίγο αλλά έχει τον καθαρό του αέρα ,το φαγάκι του και προπαντός την ησυχία του και την ηρεμία του. Αυτά είναι αρκετά και πολύ σημαντικά. Και είναι η δουλειά γι αυτόν εκτόνωση και χαρά. Και επειδή όλη τη μέρα περπατά δεν ξέρει, ούτε άκουσε ούτε θα μάθει ποτέ, τι είναι χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, πρόβλημα με καρδιά, άγχος. Και είναι το περπάτημα υγεία το λένε και οι γιατροί.
Και μην τολμήσει κανένας ΑθηναιοΚαϊτσιώτης να παραβγεί μαζί του στο περπάτημα. Θα του βγει η γλώσσα γραβάτα (κι ας έχει ο τσοπάνος μας διπλάσια ηλικία από αυτόν).Και μην ρωτήσει ποτέ πόσα πρόβατα ή γίδια έχει , δεν θα πάρει απάντηση ή στην καλύτερη περίπτωση θα πάρει μια ασαφή απάντηση της μορφής «έ, καμία κατοστή » και ας έχει κοντά στα διακόσια.
Ο τσοπάνος ποτέ δεν μετράει τα ζωντανά του. Το έχει σε κακό είναι λέει γρουσουζιά, ξέρει όμως με μια ματιά που θα ρίξει ποιο ή ποια πρόβατα ή γίδια λείπουν από το κοπάδι.
Και αν τον παραινέσεις να πουλήσει τα ζωντανά για να ησυχάσει και να ξεκουραστεί ή θα σε κακίσει για τις κουβέντες που λες ή θα συμφωνήσει μαζί σου, όμως ποτέ δεν θα το κάνει, γιατί σκέφτεται μέσα του ότι αυτός είναι ελεύθερο πουλί και θέλει να γκιζεράει όλη την ημέρα δώθε – κείθε. Να ανεβοκατεβαίνει τις ράχες, να ακούει τον κούκο που προμηνά την άνοιξη και το γλυκόλαλο αηδόνι που το λέει μες τα πυκνά φυλλώματα της ρεματιάς, να πίνει δροσερό νερό απ΄τις πηγές και τις βρύσες , να ξαπλώνει τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια κάτω από τα βαθύσκια πλατάνια της παλιάς βρύσης και του Αη –Γιώργη. Στο πέρασμά του να ανοίγει τα ξωκλήσια και να ανάβει τα καντήλια, να μαζεύει ραδικάκια για την κυρά του ή για να τα πάει πεσκέσι σε κάποιον γείτονα ή φίλο.
Άμα όμως πουλήσει τα ζωντανά θα είναι υποχρεωμένος να κάθεται σπίτι. Αυτή η σκέψη και μόνο τον τρελαίνει. Δεν την μπορεί αυτός τέτοια ζωή φυλακισμένη.
Ο τσοπάνος συμπάσχει και πονά για τα ζωντανά του και πολλές φορές είναι ο ίδιος πρακτικός κτηνίατρος. Και βέβαια έχει σύντροφο πιστό φίλο και βοηθό του στη δουλειά το σκύλο του, τον «μούρκο» ή τον «παρδάλη» .
Κάποτε το δάσος του χωριού μας οι ραχούλες και τα λαγκάδια «έβαζαν» (βούιζαν) από τα κυπροκούδουνα των κοπαδιών. Χιλιάδες τα γιδοπρόβατα, εκατοντάδες τα γελάδια. Κόσμος πολύς, ιδίως την άνοιξη και το Καλοκαίρι ανεβοκατέβαινε στο λόγγο.
Σιγά- σιγά όμως τα κοπάδια λιγόστευαν, οι άνθρωποι εγκατέλειπαν την κτηνοτροφία και έπαιρναν το δρόμο της ξενιτιάς ή ασχολιόντουσαν με τη γεωργία. Γιατί κακά τα ψέματα «βαριά η καλογερική» δεν είναι εύκολο πράγμα η κτηνοτροφία, σε θέλει ολοχρονίς αφοσιωμένο. Τα ζωντανά δεν καταλαβαίνουν Χριστούγεννα , Πάσχα, γιορτές. Έχει και αυτό το επάγγελμα τις δυσκολίες του. Το Χειμώνα γεννάνε τα περισσότερα ζωντανά και πρέπει ο τσοπάνος να είναι εκεί, παρών όλες τις ώρες να βοηθήσει , να ξεγεννήσει και να περιποιηθεί. Ακόμη, με τη βαρυχειμωνιά τα ζωντανά μπορεί να μένουν μεν μέσα στο μαντρί αλλά θέλουν τροφή και νερό. Ας μη μιλήσουμε για το άρμεγμα. Την Άνοιξη και το Καλοκαίρι είναι μεν πιο εύκολα τα πράγματα, αλλά και πάλι δεν λείπουν οι φροντίδες και τα «κεντέρια». Σκληρή η δουλειά και οι απολαβές δυστυχώς μικρές.
Σήμερα στο χωριό μας η κτηνοτροφία όπως και η γεωργία είναι και αυτή σε φθίνουσα πορεία. Γιατί ; Γιατί δεν φρόντισε η κεντρική εξουσία, το Υπουργείο Γεωργίας (ακόμη δεν μπορώ να κατανοήσω τι δουλειά έχει το Υπουργείο Γεωργίας στο Κέντρο της Αθήνας) να δώσει ώθηση και μέλλον στην ντόπια κτηνοτροφία, γιατί οι τιμές (κρέατος και γάλακτος) είναι εξευτελιστικές, γιατί γίνονται μαζικές εισαγωγές ξένου κρέατος.(βλέπε τρελές αγελάδες και τρελές προβατίνες). Πολλά τα γιατί.
Λίγοι πλέον ασχολούνται με την κτηνοτροφία και οι περισσότεροι έχουν ηλικία πάνω από 60 χρονών
Σ’ αυτούς λοιπόν τους λίγους αλλά εκλεκτούς ανώνυμους θεματοφύλακες, φρουρούς και προστάτες της Καϊτσιώτικης υπαίθρου αφιερώνω αυτό το κείμενο. Αυτούς που ακόμα επιμένουν να φυλάνε Θερμοπύλες, που αντιστέκονται στις προκλήσεις των καιρών.
Υ.Γ. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε και κάτι άλλο. Την διατήρηση της γνήσιας γεύσης του τυριού, πρόβειου ή γίδινου, του «βραστόγαλου» και του πασχαλινού οβελία.
2-4-2007
Δ.Γ.Μπουλούζος
18 Μαρ 2007
17 Μαρ 2007
ΤΑ ΛΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΚΑΪΤΣΑΣ
Μέσα σε ένα θαυμάσιο ειδυλλιακό τοπίο, κατάφυτο από δάση βελανιδιάς, πρίνων και πλατάνων, στις όχθες του ποταμού Ονόχωνου και σε απόσταση 3-4 χιλιομέτρων από το χωριό, βρίσκονται τα ιαματικά λουτρεά Καίτσας.
Το φυσικό τοπίο, τα άφθονα νερά και το υγιεινό κλίμα, καθιστούν τη διανομή στη Λουτρόπολη κατά τους θερινούς μήνες ιδανική.Οι ιαματικές ιδιότητες των λουτρών στις νευρικώς κυρίως παθήσεις, είναι γνωστές σε όλη τη γύρω περιοχή.
Η εκνετάλλευση των ιαματικών πηγών ανήκει στις δύο κοινότητες Καίτσας και Κτιμένης. Η λειτουργία τους αρχίζει αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τον τουρκικό ζυγό και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Τα πρώτα κτίσματα, υδροθεραπευτήριο, ξενοδοχεία, εστιατόριο, κτίσθηκαν επί δημαρχίας Καπάλα-Μακρή.Μεταπολεμικά κτίσθηκαν τα υπάρχοντα κτίρια από τον ενοικιαστή αυτών, για πολλά χρόνια Βασίλειο Γουναρόπουλο.
Σήμερα γίνεται προσπάθεια από τις δύο κοινότητες για κάτι καλύτερο.Απαιτούνται όμως μεγάλα ποσά για την πλήρη αξιοποίησή τους.
Η λουτρόπολη διαθέτει 4 ξενοδοχεία, εστιατόριο, υδροθεραπευτήριο.
Τα ιαματικά νερά είναι θειούχα, ψυχρά αλλά και θερμαινόμενα.
Το καλοκαίρι, η κίνηση στη λουτρόπολη είναι έντονη, κυρίως από κατοίκους των γύρω περιοχών και του Θεσσαλικού κάμπου, που αναζητούν λίγη δροσιά και ξεκούραση.
24 Φεβ 2007
Τα μυρωδάτα Ίτσια της Καίτσας
Την άνοιξη, στην περιοχή "ΣΜΑΚΙ" όλη η έκταση γινόταν κάτασπρη από τα ίτσια (νάρκισοι), άνθη όπως τα γνωστά ζουμπούλια, πολύχρωμα και με πολύ άρωμα.
Τα παιδιά των χωριών Καίτσα και Περιβόλι (Δερελί), μάζευαν ίτσια, τα έκαναν "χεριές", δηλαδή μάτσα δεμένα με σπάγγο, και τα πουλούσαν στους επιβάτες των αμαξοστοιχιών, που στάθμευαν στον σιδηροδρομικό σταθμό ΑΓΓΕΙΑΙ.
Σήμερα, τα υπέροχα αυτά λουλούδια έχουν εξαφανισθεί λόγω της αποξήρανσης της λήμνης και της καλλιέργειας της περιοχής.
19 Φεβ 2007
ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙΤΣΑ
Πανοραμική άποψη της Καίτσας
Η Αγία Παρασκευή πριν από 50 χρόνια
Άποψη των κτιριακών εγκαταστάσεων των Λουτρών Καίτσας
Η γέφυρα του Πενταμίλη, συνεχίζει να στολίζει την περιοχή
Το μνημείο των Ηρώων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός "ΑΓΓΕΙΑΙ"
Ο Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Νικολάου, το προαύλιο του οποίου κοσμεί το νέο Καμπαναριό δωρεά του Γιάννη Δραγούνη
18 Φεβ 2007
Νόστος για τη χαμένη Παλιοκαίτσα
Μπρος στην εκκλησιά
βρύση λουλακιά,
γάργαρο νερό
και δροσιστικό.
Δυο παλιές μουριές
όλο φυλλωσιές,
μες τη σιγαλιά
ρίχνουν τη σκιά.
Νιός περαστικός
μα και βιαστικός,
θέλει να χαρεί
τη γλυκιά ζωή.
Σκύβει στην πηγή
για να δροσισθεί,
κρύο το νερό
δίψας γιατρικό.
Δίπλα στη μουριά
κάτω απ’τη σκιά,
γέρνει το κορμί
να ξεκουραστεί.
Ύπνος ελαφρύς
και πολύ γλυκύς
βλέφαρα σφαλνά
όνειρα γεννά.
Πέρασε η αυγή
του ταξιδευτή
κι ήλθε δειλινό
δίχως τελειωμό.
Πάνε οι καιροί
φεύγουν σαν πνοή
μα αυτός εκεί
δίχως συλλοή.
Κάτω απ’τη μουριά
μεσ’την ερημιά,
με ανεμελιά
τον καιρό περνά.
Πόνοι και καϋμοί
πούχε στη ζωή
πέρασαν γοργά
για παντοτεινά.
Χαρίλαος Πατρί
βρύση λουλακιά,
γάργαρο νερό
και δροσιστικό.
Δυο παλιές μουριές
όλο φυλλωσιές,
μες τη σιγαλιά
ρίχνουν τη σκιά.
Νιός περαστικός
μα και βιαστικός,
θέλει να χαρεί
τη γλυκιά ζωή.
Σκύβει στην πηγή
για να δροσισθεί,
κρύο το νερό
δίψας γιατρικό.
Δίπλα στη μουριά
κάτω απ’τη σκιά,
γέρνει το κορμί
να ξεκουραστεί.
Ύπνος ελαφρύς
και πολύ γλυκύς
βλέφαρα σφαλνά
όνειρα γεννά.
Πέρασε η αυγή
του ταξιδευτή
κι ήλθε δειλινό
δίχως τελειωμό.
Πάνε οι καιροί
φεύγουν σαν πνοή
μα αυτός εκεί
δίχως συλλοή.
Κάτω απ’τη μουριά
μεσ’την ερημιά,
με ανεμελιά
τον καιρό περνά.
Πόνοι και καϋμοί
πούχε στη ζωή
πέρασαν γοργά
για παντοτεινά.
Χαρίλαος Πατρί
Το χωριό μου ΚΑΙΤΣΑ
Παρ'ότι μένω μακριά, προς Πελοπόννησο μεριά,
χωριό μου δεν σε ξεχνάω,
σε σκέφτομαι πολύ συχνά, η θύμησή σου η γλυκειά,
με κάνει να πονάω
Θυμάμαι πούμουνα μικρός και παίζαμε κρυφτό,
γυαλένιες, τσιλίκα και άλλα πολλά,
όλα μου έρχονται ξανά, στη μνήμη, στο μυαλό.
Τα χρόνια μας τα παιδικά, δύσκολα τα ξεχνάμε
και όταν μένουμε μακριά, η νοσταλγία η γλυκιά
μας πλημμυρίζει από χαρά και έπειτα πονάμε.
Ερχόμαστε στο σήμερα, ερχόμαστε στο τώρα,
για να περιγράψουμε της φύσεως τα δώρα,
και για τις πολιτιστικές που πρέπει να μη λείψουν
και την εφημερίδα μας, να μην εγκαταλείψουν.
Έχεις νερά κρυστάλλινα, πολύ ωραία φύση,
για όλων τις διακοπές, μία ωραία λύση.
Έχεις πασίγνωστα λουτρά, που γιάνουν τους ανθρώπους,
τους απαλλάσσει από το στρες, από αρρώστιες και φθορές
τους πόνους και τους κόπους.
Αλλά κ'οι εκκλησίες σου, είναι πολύ ωραίες, όταν γιορτάζουν μια φορά
γεμίζουν με παρέες, που ξεφαντώνουν με φαί, χορό και με τραγούδια
και πριν να επιστρέψουνε, μαζεύουνε λουλούδια.
Όμως αυτό που σε τιμά, είναι οι εκδηλώσεις
και αυτό συμπατριώτη μου, θα πρέπει να το νοιώσεις,
πως ένα τέτοιο γεγονός, να γίνεται κάθε χρονιά και κάθε καλοκαίρι
κι όχι να μείνει στη γωνιά, που λησμονιά θα φέρει.
Τέλος η εφημερίδα σου, το έντυπο τα'ωραίο, σε μας που μένουμε μακριά
είναι καλή παρηγοριά.
Μαθαίνουμε τα νέα σου, δυσάρεστα ή ευχάριστα, δεν έχει σημασία.
γι' αυτό «ΚΑΙΤΣΑ» μου γλυκιά, να βγαίνεις, να κυκλοφορείς,
αυτή είναι η ουσία.
Καίτσα μου, χωριό μικρό, είσαι μεσ'στις αισθήσεις
και όταν έρχομαι εκεί, με πλημμυρίζει η χαρά,
γεμάτη αναμνήσεις.
Γιάννης Χ.Κουτρούμπας
Μαθηματικός
Καλαμάτα, Ιανουάριος 2007
σε σκέφτομαι πολύ συχνά, η θύμησή σου η γλυκειά,
με κάνει να πονάω
Θυμάμαι πούμουνα μικρός και παίζαμε κρυφτό,
γυαλένιες, τσιλίκα και άλλα πολλά,
όλα μου έρχονται ξανά, στη μνήμη, στο μυαλό.
Τα χρόνια μας τα παιδικά, δύσκολα τα ξεχνάμε
και όταν μένουμε μακριά, η νοσταλγία η γλυκιά
μας πλημμυρίζει από χαρά και έπειτα πονάμε.
Ερχόμαστε στο σήμερα, ερχόμαστε στο τώρα,
για να περιγράψουμε της φύσεως τα δώρα,
και για τις πολιτιστικές που πρέπει να μη λείψουν
και την εφημερίδα μας, να μην εγκαταλείψουν.
Έχεις νερά κρυστάλλινα, πολύ ωραία φύση,
για όλων τις διακοπές, μία ωραία λύση.
Έχεις πασίγνωστα λουτρά, που γιάνουν τους ανθρώπους,
τους απαλλάσσει από το στρες, από αρρώστιες και φθορές
τους πόνους και τους κόπους.
Αλλά κ'οι εκκλησίες σου, είναι πολύ ωραίες, όταν γιορτάζουν μια φορά
γεμίζουν με παρέες, που ξεφαντώνουν με φαί, χορό και με τραγούδια
και πριν να επιστρέψουνε, μαζεύουνε λουλούδια.
Όμως αυτό που σε τιμά, είναι οι εκδηλώσεις
και αυτό συμπατριώτη μου, θα πρέπει να το νοιώσεις,
πως ένα τέτοιο γεγονός, να γίνεται κάθε χρονιά και κάθε καλοκαίρι
κι όχι να μείνει στη γωνιά, που λησμονιά θα φέρει.
Τέλος η εφημερίδα σου, το έντυπο τα'ωραίο, σε μας που μένουμε μακριά
είναι καλή παρηγοριά.
Μαθαίνουμε τα νέα σου, δυσάρεστα ή ευχάριστα, δεν έχει σημασία.
γι' αυτό «ΚΑΙΤΣΑ» μου γλυκιά, να βγαίνεις, να κυκλοφορείς,
αυτή είναι η ουσία.
Καίτσα μου, χωριό μικρό, είσαι μεσ'στις αισθήσεις
και όταν έρχομαι εκεί, με πλημμυρίζει η χαρά,
γεμάτη αναμνήσεις.
Γιάννης Χ.Κουτρούμπας
Μαθηματικός
Καλαμάτα, Ιανουάριος 2007
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)