Παρ'ότι μένω μακριά, προς Πελοπόννησο μεριά,
χωριό μου δεν σε ξεχνάω,
σε σκέφτομαι πολύ συχνά, η θύμησή σου η γλυκειά,
με κάνει να πονάω
Θυμάμαι πούμουνα μικρός και παίζαμε κρυφτό,
γυαλένιες, τσιλίκα και άλλα πολλά,
όλα μου έρχονται ξανά, στη μνήμη, στο μυαλό.
Τα χρόνια μας τα παιδικά, δύσκολα τα ξεχνάμε
και όταν μένουμε μακριά, η νοσταλγία η γλυκιά
μας πλημμυρίζει από χαρά και έπειτα πονάμε.
Ερχόμαστε στο σήμερα, ερχόμαστε στο τώρα,
για να περιγράψουμε της φύσεως τα δώρα,
και για τις πολιτιστικές που πρέπει να μη λείψουν
και την εφημερίδα μας, να μην εγκαταλείψουν.
Έχεις νερά κρυστάλλινα, πολύ ωραία φύση,
για όλων τις διακοπές, μία ωραία λύση.
Έχεις πασίγνωστα λουτρά, που γιάνουν τους ανθρώπους,
τους απαλλάσσει από το στρες, από αρρώστιες και φθορές
τους πόνους και τους κόπους.
Αλλά κ'οι εκκλησίες σου, είναι πολύ ωραίες, όταν γιορτάζουν μια φορά
γεμίζουν με παρέες, που ξεφαντώνουν με φαί, χορό και με τραγούδια
και πριν να επιστρέψουνε, μαζεύουνε λουλούδια.
Όμως αυτό που σε τιμά, είναι οι εκδηλώσεις
και αυτό συμπατριώτη μου, θα πρέπει να το νοιώσεις,
πως ένα τέτοιο γεγονός, να γίνεται κάθε χρονιά και κάθε καλοκαίρι
κι όχι να μείνει στη γωνιά, που λησμονιά θα φέρει.
Τέλος η εφημερίδα σου, το έντυπο τα'ωραίο, σε μας που μένουμε μακριά
είναι καλή παρηγοριά.
Μαθαίνουμε τα νέα σου, δυσάρεστα ή ευχάριστα, δεν έχει σημασία.
γι' αυτό «ΚΑΙΤΣΑ» μου γλυκιά, να βγαίνεις, να κυκλοφορείς,
αυτή είναι η ουσία.
Καίτσα μου, χωριό μικρό, είσαι μεσ'στις αισθήσεις
και όταν έρχομαι εκεί, με πλημμυρίζει η χαρά,
γεμάτη αναμνήσεις.
Γιάννης Χ.Κουτρούμπας
Μαθηματικός
Καλαμάτα, Ιανουάριος 2007
