20 Μαΐ 2007
ΤΟΠΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙΤΣΑΣ
ΙΤΣΙΑ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΑ ΦΟΥΡΝΙΑ
ΚΑΘΌΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΒΑΘΥΡΕΜΑ
ΚΑΘ'ΟΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ
ΚΑΘ'ΟΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΘΕΡΜΑΚΙΑ
ΙΤΣΙΑ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ ΚΑΙΤΣΑ
ΤΑ ΜΥΡΩΔΑΤΑ ΙΤΣΙΑ
ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΟΚΑΪΤΣΑ ΣΤΗ ΜΑΚΡΙΑ ΡΑΧΗ
(Μια συνοπτική ματιά στην ιστορία της ΚΑΪΤΣΑΣ)
_____ . _____
Του κ.Δημ.Γ.Κουτρούμπα
Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από την εγκαινίαση του Ι.Ναού του Αγίου Νικολάου του χωριού μας, από το 1908.
Η χρονολογία αυτή μπορεί να θεωρηθεί και έτος επίσημης μετεγκατάστασης της Καίτσας από το Παλιοχώρι στη Μακριά Ράχη, η οποία μετεγκατάσταση είχε βέβαια αρχίσει κατά το 1898 και συνεχίστηκε μέχρι το 1907 περίπου.
Η ιστορία του χωριού από το 1908 μέχρι τώρα, μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Προχωρώντας όμως αντίστροφα προς το παρελθόν, η ιστορία χάνεται στα άγνωστα βάθη των περασμένων. Πότε και ποιοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν εκεί δίπλα στη Δολοπική πόλη των Αγγειών, που καταστράφηκε το 198 π.χ. από τους Αιτωλούς;
Μέχρι τώρα δεν βρέθηκε καμιά μαρτυρία. Μια πρώτη πληροφορία είναι εκείνη του 1640 στην πρόθεση του Μοναστηριού της Ρεντίνας, όπου αναφέρονται 105 ονόματα των τότε Καϊτσιωτών, που πρόσφεραν στον έρανο για εκείνο το μοναστήρι. Μια δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη του 1659 (4-10 Νοεμβρίου), την οποία αναφέρει ένας περιοδεύοντας Ιεροσολυμίτης Μοναχός, που σώζεται στον Πατριαρχικό Ιεροσολυμιτικό Κώδικα.
Μια προφορική παράδοση, σύμφωνα με τον παλιό δάσκαλό μας Αντώνη Οικονόμου, αναφέρει για ένα χωριό Λάγκα στη θέση «Μπαμπαλή Κιόσκι» βόρεια του Σιδ.Σταθμού, το οποίο κατέστρεψαν οι Τούρκοι με την πρώτη είσοδό τους στη Θεσσαλία (1390 ή 1425). Αργότερα, σπουδαία παρουσία είχε η Καίτσα κατά τον μεγάλο απελευθερωτικό αγώνα του 1821, οπότε οι Καϊτσιώτες συμμετείχαν στην Επανάσταση και οι φάκελλοι οκτώ εξ αυτών σώζονται στα Γεν.Αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με τη Συνθήκη του 1830, που συστήθηκε το πρώτο Ελληνικό Κράτος, δυστυχώς η Καίτσα παρέμεινε κάτω από τον Τουρκικό ζυγό, μέχρι το 1881 που προσαρτήθηκε η Θεσσαλία στην Ελλάδα. Καϊτσιώτες όμως συμμετείχαν και στις απελευθερωτικές προσπάθειες των ετών 1854, 1866-69, 1878. Το 1883 έγιναν οι πρώτες δημοτικές εκλογές στο χωριό, το οποίο υπαγόταν στο Δήμο Ταμασίου.
Δύο Καϊτσιώτες μάλιστα, οι αδελφοί Καπάλα, χρημάτισαν και δήμαρχοι, ένας δε Καπάλας, ιατρός και βουλευτής Καρδίτσας.
Το 1928, που με νόμο αντικαταστάθηκαν ονόματα χωριών, που θεωρούνταν κακόηχα ή μη Ελληνικά, μετονομάσθηκε και η Καίτσα σε Μακρυρράχη, με υπόδειξη του παλιού δασκάλου Γιάννη Οικονόμου.
Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, οι συγχωριανοί μας συμμετείχαν σε όλους τους πολέμους και αρκετοί έπεσαν ηρωικά.
Το χωριό εξελίχθηκε. Έγιναν δρόμοι. Ηλεκτροφωτίστηκε. Έγινε αναδασμός, κτίσθηκαν οι ναοί του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Πολυκάρπου και ανακαινίσθηκαν οι υπόλοιποι. ΄Εγιναν βελτιωτικά έργα. Πολλοί χωριανοί μας διακρίθηκαν ως επιστήμονες, επιχειρηματίες, νοικοκυραίοι, και σε άλλους τομείς.
Εδώ και κάποιες δεκαετίες συστήθηκε και ο Σύλλογος των απανταχού συμπατριωτών μας, χάρη στον οποίο εκδόθηκε η εφημερίδα, καθορίστηκαν οι καλοκαιρινές εορτές στο χωριό, συστήθηκε το «Δραγούνειο βραβείο» για φοιτητές, και ανηγέρθηκε από τον κ. Γιάννη Δραγούνη το ωραίο και εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο με το ωρολόϊ.
Ανακαινίσθηκαν τα λουτρά και επήλθαν πολλές βελτιώσεις χάρις στους φιλότιμους συγχωριανούς μας.
Κατά το διάστημα αυτό όμως παρατηρήθηκαν και μεγάλα λάθη και εγκλήματα εξ αιτίας μικροτήτων και παθών κάποιων άλλων, όπως : 1) Η εξαίρεση των περισσοτέρων Καϊτσιωτών από την απόκτηση κτημάτων στην άλλοτε λίμνη Ξυνιάδας. 2) Η καταστροφή του χωριού και ο θάνατος πολλών, και μάλιστα νέων, εξ αιτίας του εμφυλίου, αριστερών και δεξιών. Αλλιώς θα ήταν το χωριό μας αν δεν υπήρχε ο χαλασμός εκείνος. 3) Η μη διευκόλυνση των Σαρακατσαναίων-βλάχων να παραμείνουν στην Καίτσα μετά το 1950, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ομβριακή.
4) Η εξ αμελείας κλοπή των λειψάνων του Αγ.Πολυκάρπου και των αρχαίων επιτυμβίων στηλών.
Τώρα στις αρχές του 21ου αιώνα, το χωριό μας, καθώς και ο Σύλλογος των απανταχού χωριανών μας, βρίσκονται σε μια κάμψη για ευνόητους λόγους.
Επειδή όμως όλοι οι Καϊτσιώτες αγαπάμε το χωριό μας και με νοσταλγία στρέφομε τον νου μας προς αυτό, ας ξεχάσουμε παράπονα και άλλες διαφορές αναμεταξύ μας και ας κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα για μια Καίτσα ζηλευτή.
==========================
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΟΚΑΪΤΣΑ ΣΤΗ ΜΑΚΡΙΑ ΡΑΧΗ
(Μια συνοπτική ματιά στην ιστορία της ΚΑΪΤΣΑΣ)
_____ . _____
Του κ.Δημ.Γ.Κουτρούμπα
Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από την εγκαινίαση του Ι.Ναού του Αγίου Νικολάου του χωριού μας, από το 1908.
Η χρονολογία αυτή μπορεί να θεωρηθεί και έτος επίσημης μετεγκατάστασης της Καίτσας από το Παλιοχώρι στη Μακριά Ράχη, η οποία μετεγκατάσταση είχε βέβαια αρχίσει κατά το 1898 και συνεχίστηκε μέχρι το 1907 περίπου.
Η ιστορία του χωριού από το 1908 μέχρι τώρα, μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Προχωρώντας όμως αντίστροφα προς το παρελθόν, η ιστορία χάνεται στα άγνωστα βάθη των περασμένων. Πότε και ποιοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν εκεί δίπλα στη Δολοπική πόλη των Αγγειών, που καταστράφηκε το 198 π.χ. από τους Αιτωλούς;
Μέχρι τώρα δεν βρέθηκε καμιά μαρτυρία. Μια πρώτη πληροφορία είναι εκείνη του 1640 στην πρόθεση του Μοναστηριού της Ρεντίνας, όπου αναφέρονται 105 ονόματα των τότε Καϊτσιωτών, που πρόσφεραν στον έρανο για εκείνο το μοναστήρι. Μια δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη του 1659 (4-10 Νοεμβρίου), την οποία αναφέρει ένας περιοδεύοντας Ιεροσολυμίτης Μοναχός, που σώζεται στον Πατριαρχικό Ιεροσολυμιτικό Κώδικα.
Μια προφορική παράδοση, σύμφωνα με τον παλιό δάσκαλό μας Αντώνη Οικονόμου, αναφέρει για ένα χωριό Λάγκα στη θέση «Μπαμπαλή Κιόσκι» βόρεια του Σιδ.Σταθμού, το οποίο κατέστρεψαν οι Τούρκοι με την πρώτη είσοδό τους στη Θεσσαλία (1390 ή 1425). Αργότερα, σπουδαία παρουσία είχε η Καίτσα κατά τον μεγάλο απελευθερωτικό αγώνα του 1821, οπότε οι Καϊτσιώτες συμμετείχαν στην Επανάσταση και οι φάκελλοι οκτώ εξ αυτών σώζονται στα Γεν.Αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με τη Συνθήκη του 1830, που συστήθηκε το πρώτο Ελληνικό Κράτος, δυστυχώς η Καίτσα παρέμεινε κάτω από τον Τουρκικό ζυγό, μέχρι το 1881 που προσαρτήθηκε η Θεσσαλία στην Ελλάδα. Καϊτσιώτες όμως συμμετείχαν και στις απελευθερωτικές προσπάθειες των ετών 1854, 1866-69, 1878. Το 1883 έγιναν οι πρώτες δημοτικές εκλογές στο χωριό, το οποίο υπαγόταν στο Δήμο Ταμασίου.
Δύο Καϊτσιώτες μάλιστα, οι αδελφοί Καπάλα, χρημάτισαν και δήμαρχοι, ένας δε Καπάλας, ιατρός και βουλευτής Καρδίτσας.
Το 1928, που με νόμο αντικαταστάθηκαν ονόματα χωριών, που θεωρούνταν κακόηχα ή μη Ελληνικά, μετονομάσθηκε και η Καίτσα σε Μακρυρράχη, με υπόδειξη του παλιού δασκάλου Γιάννη Οικονόμου.
Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, οι συγχωριανοί μας συμμετείχαν σε όλους τους πολέμους και αρκετοί έπεσαν ηρωικά.
Το χωριό εξελίχθηκε. Έγιναν δρόμοι. Ηλεκτροφωτίστηκε. Έγινε αναδασμός, κτίσθηκαν οι ναοί του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Πολυκάρπου και ανακαινίσθηκαν οι υπόλοιποι. ΄Εγιναν βελτιωτικά έργα. Πολλοί χωριανοί μας διακρίθηκαν ως επιστήμονες, επιχειρηματίες, νοικοκυραίοι, και σε άλλους τομείς.
Εδώ και κάποιες δεκαετίες συστήθηκε και ο Σύλλογος των απανταχού συμπατριωτών μας, χάρη στον οποίο εκδόθηκε η εφημερίδα, καθορίστηκαν οι καλοκαιρινές εορτές στο χωριό, συστήθηκε το «Δραγούνειο βραβείο» για φοιτητές, και ανηγέρθηκε από τον κ. Γιάννη Δραγούνη το ωραίο και εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο με το ωρολόϊ.
Ανακαινίσθηκαν τα λουτρά και επήλθαν πολλές βελτιώσεις χάρις στους φιλότιμους συγχωριανούς μας.
Κατά το διάστημα αυτό όμως παρατηρήθηκαν και μεγάλα λάθη και εγκλήματα εξ αιτίας μικροτήτων και παθών κάποιων άλλων, όπως : 1) Η εξαίρεση των περισσοτέρων Καϊτσιωτών από την απόκτηση κτημάτων στην άλλοτε λίμνη Ξυνιάδας. 2) Η καταστροφή του χωριού και ο θάνατος πολλών, και μάλιστα νέων, εξ αιτίας του εμφυλίου, αριστερών και δεξιών. Αλλιώς θα ήταν το χωριό μας αν δεν υπήρχε ο χαλασμός εκείνος. 3) Η μη διευκόλυνση των Σαρακατσαναίων-βλάχων να παραμείνουν στην Καίτσα μετά το 1950, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ομβριακή.
4) Η εξ αμελείας κλοπή των λειψάνων του Αγ.Πολυκάρπου και των αρχαίων επιτυμβίων στηλών.
Τώρα στις αρχές του 21ου αιώνα, το χωριό μας, καθώς και ο Σύλλογος των απανταχού χωριανών μας, βρίσκονται σε μια κάμψη για ευνόητους λόγους.
Επειδή όμως όλοι οι Καϊτσιώτες αγαπάμε το χωριό μας και με νοσταλγία στρέφομε τον νου μας προς αυτό, ας ξεχάσουμε παράπονα και άλλες διαφορές αναμεταξύ μας και ας κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα για μια Καίτσα ζηλευτή.
==========================
10 Απρ 2007
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)